Datacenters hebben geen "stekkers" meer in Centraal-Europa, dus migreren ze naar het noorden en zuiden

Europese datacenters ondergaan een significante geografische verschuiving, gedreven door de onverzadigbare vraag naar kunstmatige intelligentie en de kritieke beperking van de elektrische netcapaciteit in traditionele knooppunten. Historisch gezien domineerden metropolitaanse gebieden zoals Frankfurt, Londen, Amsterdam, Parijs en Dublin (FLAP-D) de Europese datacenter markt vanwege hun uitstekende connectiviteit en nabijheid tot de vraagcentra. Deze situatie verandert echter snel nu deze regio's te kampen hebben met ernstige energiebeperkingen. De belangrijkste drijfveer achter deze uittocht is het enorme energieverbruik van moderne datacenters, met name die welke AI- en machine learning-toepassingen aandrijven. Deze faciliteiten zijn massale, constante en zeer gelokaliseerde stroomverbruikers. In 2023 verbruikten datacenters tussen 33% en 42% van de totale elektriciteit in grote steden zoals Amsterdam, Londen en Frankfurt, waarbij Dublin een extreem bereikte van bijna 80%. Dit heeft geleid tot de facto moratoria op de ontwikkeling van nieuwe datacenters, zoals die in Ierland tot 2028, wat de urgentie van de kwestie benadrukt. Als direct gevolg van deze energiebottleneck in traditionele knooppunten, geven projecties een aanzienlijke daling van het marktaandeel van de FLAP-D-regio's aan. Rapporten suggereren dat hun gecombineerde capaciteit van de huidige 62% zou kunnen dalen tot slechts 51% in 2035. Dit duidt op een strategische migratie door technologieontwikkelaars die op zoek zijn naar regio's met meer beschikbare stroom, vaak kijkend naar het noorden en zuiden van het continent, wat mogelijk nieuwe knooppunten voor digitale infrastructuur bevordert en de Europese digitale soevereiniteit vergroot.