Interview over persoonsgebonden kenmerken: „De glazen burger niet alleen juridisch, maar ook technisch voorkomen“

De ambitie van Duitsland om een levenslang persoonlijk identificatienummer in te voeren voor een uniforme uitwisseling van administratieve gegevens, stuit op aanzienlijke zorgen over gegevensprivacy en vertoont gelijkenissen met eerdere uitspraken van het constitutionele hof tegen uitgebreide burgergegevensverzameling. Dit initiatief, bedoeld om de gegevensuitwisseling tussen instanties te stroomlijnen, heeft kritiek gekregen van juridische experts en belangenbehartigers voor gegevensbescherming, die stellen dat het dreigt te leiden tot een "transparante burger". Ondanks historische waarschuwingen hebben opeenvolgende Duitse regeringen vastgehouden aan het plan om het belastingidentificatienummer te gebruiken als een centrale burgeridentificatie. Oostenrijk daarentegen heeft een andere aanpak gekozen met zijn sectorspecifieke persoonlijk identificatienummer (bPK). Dit systeem maakt gebruik van een eenrichtingsidentificatie die wordt aangepast voor verschillende administratieve autoriteiten, waardoor de gegevensbescherming wordt verbeterd. De bPK beoogt controleerbare barrières op te werpen tegen profilering tussen instanties, terwijl het toch effectieve digitale administratie mogelijk maakt zonder de privacy van individuen in gevaar te brengen. De contrasterende strategieën benadrukken een groeiend Europees debat over de balans tussen digitale transformatie en robuuste gegevenssoevereiniteit en privacyrechten. Terwijl Duitsland aandringt op een enkel, allesomvattend identificatienummer, suggereert het Oostenrijkse model dat sectorspecifieke, aanpasbare identificatienummers administratieve efficiëntie kunnen bereiken zonder fundamentele privacybeginselen in gevaar te brengen, wat mogelijk toekomstig digitaal beleid op het continent kan beïnvloeden.